Ik kan merken dat er een kredietcrisis om zich heen slaat, en hoe! Tot vorig jaar kwam ik bij werknemers thuis en was de gemiddelde schuld zo’n € 20.000,--. Nu kom ik eigenlijk alleen nog maar schulden tegen die tegen de 40 en 50-duizend euro aanzitten. Voor mij is dat dan niet meer te doen omdat de aflossingscapaciteit dan vaak niet meer voldoende is voor regelingen. Doorverwijzen en begeleiden naar de reguliere schuldhulp is dat wat er gaat gebeuren.

Wat me ook opvalt is een verschuiving in de soort schulden. Was dat een paar jaar terug vooral de mobiele telefoon, de normale vaste lasten als huur, gas en licht en natuurlijk de ziektekostenverzekering. Nu is het met name de ziektekostenverzekering maar vooral ook de creditcards en de persoonlijke leningen. Waar ik ook kom er hangt zo’n plasmageval. Ik heb hem zelf niet hoor! Als je dan in de administratie duikt komen er steeds meer “leven-op-krediet-kaarten” boven tafel. Oh ja, die heb ik ook nog...!
Vaak doe ik alsof ik al allerlei zaken aan het regelen ben, want dat geeft de klant weer de gelegenheid om eens diep in zijn/haar geheugen te duiken of er niet toevallig nog een creditcard of leninkje ergens verstopt zit. Negen van de tien keer is dat zo.
Mensen hebben de neiging voor zichzelf nog van alles achter te houden. Logisch. Je laat iemand eigenlijk in je hele ziel en zaligheid loeren.

Een bankrekening leest voor mij als een dagboek! En ik wil alles weten! Ik veroordeel niet. Ik stel alleen vragen die soms niet zo fijn zijn en soms wat confronterend. Ook wil ik weten wat de oorzaak van de schuld is. Want als je de schulden voor iemand moet regelen die een verslaving heeft, geef ik het meteen al op. Daar win ik het niet van. Door naar Tactus dan maar. Als ik dan vraag waarom ze, terwijl ze wisten dat er zoveel schulden waren, toch die plasma tv hebben gekocht, weer met een creditcard, dan krijg ik bijna steevast te horen; “Daar hebben we toch recht op?”  Mij klinkt dan altijd die reclame in de oren van die dure shampoo’s en crèmepjes, ‘cause you’re worth it! Al die dure dingen, iedereen heeft er recht op. Alsof een plasma tv bij de standaard uitrusting van een huishouden hoort. Ben ik nou simpel?

Mijn man is van 1955 en ik van 1961. Tussen ons is al een duidelijk verschil in opvoeding. Hij van dingen maken en het een tweede leven gunnen, ik meer van koop toch een nieuwe, de consumptiemaatschappij. Maar tegenwoordig lijkt er een koop- en graaimaatschappij te zijn, iedereen is het waard en trekt dus ook, zonder na te denken over de consequenties, de creditcard. Natuurlijk iedereen is het waard om leuke spullen te hebben mits dat financieel ook kan. Misschien moet de pinpas aan de kant en moeten we gewoon weer ouderwets geld in de portemonnee. Dan zie je wat er in en wat eruit gaat...?

Hettie Schuring