|
Vertel eens wat over je carrière bij ISS?
“Ik heb verschillende kaderfuncties gehad in mijn bijna 25-jarige carrière bij ISS. De laatste was HR-manager en vanuit die functie volgde ik in 2006 de directeur van onze interne arbodienst ArboPlus op. ArboPlus is vóór de liberalisering van de Arbowet opgericht. Met ongeveer twintigduizend medewerkers was deze keuze bijna vanzelfsprekend, je kunt namelijk veel dichter bij je medewerkers kruipen. In mijn eigen team zitten zeventien medewerkers: casemanagers, backoffice en staf. Een bedrijfsarts of arbeidsdeskundige huren we alleen als het nodig is, maar het liefst zo min mogelijk. In feite alleen vanuit Poortwachter verplichtingen.”
Wat is jullie visie op verzuim?
“We vragen aan de bedrijfsartsen om niet te medicaliseren en geen claimbeoordeling te doen. Wat ik wél wil weten is of er een medische beperking is, wat de verwachte verzuimduur is en of inzetten van interventionisten zin heeft. De vertaalslag of iemand kan werken, maken wij vanuit het advies zelf. Iedere dag hebben wij rond de zeventig ziekmeldingen. Dat is voor een deel kort verzuim en redelijk goed te managen bij ISS. Er is daarnaast een behoorlijk grote groep die toch het tweede ziektejaar instroomt en daarna uitstroomt in de WGA of IVA: het lijf wil niet meer, die groep is vaak boven de 45 jaar, laag opgeleid of helemaal niet opgeleid, men heeft problemen met de Nederlandse taal en werkt een paar uurtjes in de avond. Zoek daar maar eens een alternatief voor in spoor 2! Ik wil een medewerker niet kwantificeren als een stofzuiger met een stekkertje, maar in een arbeidsintensief bedrijf als ISS is de mens het grootste productiemiddel. 80 procent van onze kosten is arbeid! Als arbodienst heb ik maar één taak en dat is te zorgen dat iemand zo snel mogelijk weer inzetbaar is.”
Hoe doe je dat?
“Door streng doch rechtvaardig te zijn, met alles wat daarbij hoort: empathie, ondersteuning maar ook rechtlijnig wet- en regelgeving toepassen. Een zak met pillen en potjes is bij ons geen equivalent om maar arbeidsongeschikt te mogen zijn. Verdriet om bijvoorbeeld een overleden kind laat zich niet in tijd uitdrukken, maar is geen reden voor arbeidsongeschiktheid. Je zult er als leidinggevende wél afspraken over moeten maken: wat kan de werkgever voor je betekenen, wat kun je zelf regelen? En dat concreet maken, dát vindt een leidinggevende lastig, eng. ISS is niet helemaal een doorsnede van de maatschappij; er zijn nogal wat medewerkers met schulden, scheidingen en ook blijf-van-mijn-huis situaties. Allemaal zaak als goed werkgever om de helpende hand te bieden, maar het zijn op zich geen redenen voor arbeidsongeschiktheid. Dat leidt in de eigen organisatie nogal eens tot ongeloof en kritiek! Waarop ik zeg: ‘Denk erom, geen arbeidsongeschiktheid betekent niet dat je geen plicht hebt als werkgever nú iets voor je medewerker te doen!’”
Wanneer is een medewerker wél arbeidsongeschikt?
“Van schizofrenie, borderline en psychose blijf ik af. Maar praat je elke week een half uur bij de psycholoog, dan heb je geen reden om te verzuimen. Arbeid geeft structuur en kan een vorm van therapie zijn. Men vindt soms dat ik hard ben, maar mijn boodschap is: ook al is er geen sprake van arbeidsongeschiktheid volgens de wet- en regelgeving, ga in godsnaam iets met die medewerker doen, want hij zit in de knel. Maar niet vanuit arbeidsongeschiktheid! Ik wil dat ISS minder geld uitgeeft aan arbeidsongeschiktheid en dat mensen beseffen dat het ook leuk is om met verzuim bezig te zijn, om te investeren in je arbeidsgeschikte dan wel arbeidsongeschikte medewerker, gewoon als mens of goed leidinggevende!”
Wat is de rol van jullie leidinggevenden met betrekking tot verzuim?
“Ik heb een hoge pet op van de operatie, maar verzuim schiet er als onderdeel bij in. Vanuit de operatie is heel moeilijk, want je moet er nú iets mee doen, en ziek is toch ziek? En elke keer leggen we vanuit ArboPlus uit dat ziek niet per definitie arbeidsongeschikt is. We proberen leidinggevenden te pushen iets te doen met de noodkreet van een medewerker, want anders kun je er op wachten dat hij of zij zodanig uitvalt dat arbeid niet meer mogelijk is. Het merendeel van ons middenkader heeft moeite hoe ze met zulke situaties om moet gaan. Wij praten bij ISS - waarbij al het uitvoerend personeel overal in heel Nederland werkt – nog steeds over verzuim, niet over gezondheid. Van preventie is geen sprake. Moet ik gaan praten met een schoonmaker, die naast een fulltime baan in de avonduren tweeënhalf uur voor ons poetst, dat hij moet stoppen met roken en aan iets zijn gewicht moet doen door te gaan sporten? De hoogte van het verzuim valt of staat ook met de sociale vaardigheden van de leidinggevende. Er lopen bij ons echt juweeltjes rond die zuinig zijn op hun mensen, álles van ze weten. Dat zie je gelijk terug in het verzuim, maar daarmee hebben we niet alles opgelost. We doen heel veel aan de achterkant bij ArboPlus in de hoop, dat er uiteindelijk aan de voorkant ook iets gaat veranderen.”
Wat betekent bezieling voor jou?
“Hartstochtelijk elke dag weer iets doen waar ik in geloof. Waar het bedrijf en de mensen die er werken beter van worden. Ik vind dat je niet zomaar in het leven maar wat aan mag rotzooien, maar dat je alles uit jezelf moet halen en uit het leven, en daar iets van moet teruggeven aan familie, vrienden, werkgever en maatschappij; het moet iets opleveren voor anderen. Maar ik ben geen moeder Theresa, in een heleboel dingen ben ik snoeihard en ik leg de lat voor mezelf en mijn omgeving hoog.”
Raak je met die sterke passie nooit eens ontmoedigd?
“Nooit, ik vecht altijd tegen de stroom in, kan me enorm ergeren en gefrustreerd voelen, maar dat duurt heel kort, ik ga gewoon weer verder. En dat breng ik ook over aan mijn eigen team dat elke dag weer in de branding staat. Haal elke keer weer de lol eruit, zoek zelf je grenzen op en haal dáár je werkplezier uit. Doe dat wel op het scherpst van de snede: we kunnen veel voor managers doen, maar die moeten wel hun eigen verantwoordelijkheid pakken.”
Wat is jouw privé-bezieling?
“Ik stop zoveel bezieling in mijn werk dat mijn privéleven een oase van rust is. Uit de paar goede vrienden die ik heb, haal ik alles wat eruit te halen valt. Dat verwacht ik ook terug. Een kinderwens heb ik nooit gehad - dat gen zit niet in me - maar ik mag wel suikertante spelen voor mijn nichtjes en neefjes. Mijn leven heb ik als bezield persoon geleefd als ik aan de hemelpoort staat en ‘ja’ kan antwoorden op drie vragen om de hemel te mogen betreden: heb je het een beetje leuk gehad op aarde, ben je van toegevoegde waarde geweest voor iets in de wereld, en hebben mensen een beetje van je gehouden?”
Wat bezielt ú eigenlijk? Wilt u dat met onze lezers delen, mail dan naar info@bgmagazine.nl
|