Resultaten voor 'Bob Zeegers' Categorie

Het arbosprookje lijkt zo langzamerhand definitief voorbij. De Arbowet wordt herzien. Volgens ingewijden leidt dat tot een halvering van de markt. “Arbo is dood” wordt er daarom alvast geroepen, waarbij men een pessimistische voorsprong neemt op de mogelijke uitkomst. Maar feit is, dé arbomarkt bestaat niet meer. Nog maar 25 procent van de omzet wordt behaald in het ‘klassieke’ arbosegment.

Laatst was ik op een bijeenkomst waar bedrijfsartsen over hun toekomst debatteerden. Toegegeven, ik was vooraf al behoorlijk sceptisch. Toekomst?, dacht ik nog, en lachte zelfs een beetje vals.

De lente is meestal een voorbode van veel en complex, hormonaal gedoe. Zelfs in onze saaie - soms zelfs als dood omschreven - branche, zitten we midden in de kemphanengevechten. Dat blijkt wel uit twee artikelen uit deze editie: de bedrijfsarts versus de casemanager en de discussie rondom de Work Ability Index. Ik heb er zo mijn eigen mening over die ik voor de verandering eens niet zal ventileren. Oordeelt u dus vooral zelf !

De prevendief is geboren. De prevendief gaat - gepamperd en wel - aan de slag met allemaal nieuwe en creatieve verzuimvormen: lentekriebels, hooikoorts, pollenangst en zweetverlet. We creëren een hypochondrische werknemer die elke gelegenheid aan zal grijpen om preventief te verzuimen.

Onlangs was er een item in het ontbijtjournaal over mannen in de leeftijdscategorie 20 tot 45, die op de stoep van de Gamestore lagen te wachten tot de nieuwe ‘Call of Duty’ uit zou komen. “The most anticipated game of the decennium” was de tamelijk indrukwekkende term voor dit stukje écht mannenspeelgoed.

Tring Tring ….
“Met Agnes”
“Hai, Haaai, Agnes. Met Agnes”
“Hé Agnes, meid is dat even geleden zeg.”

Als marketeer word ik regelmatig gevraagd mee te denken over de ontwikkelingen in de markt van bedrijfsgezondheid. Zo mocht ik een aantal maanden geleden iets te vertellen over de positionering van arbodiensten. Mijn gehoor bestond uit vijftien directeuren van arbodiensten. Globaal was dit mijn verhaal:

 De organisatie van de 21ste eeuw fungeert als een organisch perpetuum mobile; het past zich voortdurend aan de veranderende omstandigheden aan. Het streven is om een optimale balans te bereiken tussen de organisatie en haar omgeving. Een duurzaam voortbestaan dat veel langer duurt dan de gemiddelde levensduur van twaalf jaar, gangbaar voor organisaties in de vorige eeuw.

Ik ben er heilig van overtuigd dat elk mens uniek is en zijn eigen talent heeft. Ik schreef al eerder dat dit ook wetenschappelijk is aangetoond. In deze tijd van evidence based ondernemen niet geheel onbelangrijk. Met deze editie, die in het teken staat van talent, herhaal ik dat graag nog eens. Voor het ontwikkelen van je talent moet je tien jaar de tijd nemen, maar dan staat niets een glansrijke carrière in de weg.

De afgelopen decennia stond de wereldeconomie in het teken van de drie G’s: ‘Growth, Greed and Globalisation’. Hierdoor ontstonden megaorganisaties met duizelingwekkende omzetten en winsten...

Sinds een paar dagen kijk ik heel anders tegen mijn baas aan. Gevoelens van genegenheid stromen door me heen als ik naar hem kijk. Mijn wereld beleef ik door een roze bril.

Kwart over zes ’s avonds. De telefoon. Volgens mijn iPhone wil een ‘informal advisor’ me dringend spreken. Ik zucht, wilde net gaan eten. Sommige adviseurs hebben dezelfde tactiek als het gemiddelde telemarketingbureau: altijd tijdens het eten en meestal over een onderwerp waar je net even geen behoefte aan hebt. Is ‘advizeur’ misschien een beter woord? Even overweeg ik te bellen met de dikke van D. om dit nieuwe woord aan te melden, maar neem dan - tegen beter weten in - toch op…

Ik doe mijn best om goed voor het milieu te zorgen. Breng netjes glas naar de glasbak, gooi oud papier in de papierbak en scheidt groente, fruit- en tuinafval. Dat in de zomer de gft-bak eerder zwart is dan groen, neem ik op de koop toe. Dat is goed voor allerlei micro-organismen die essentieel zijn voor onze planeet.

Als ik een meisje was, dan wist het wel. Dan zat ik anders in mijn vel, zo zong Erik Mesie ergens in de jaren tachtig in een toontje hoger. Als ik een meisje zou zijn dan zag mijn wereld er in elk geval anders uit.

“Stilstand is achteruitgang”. Ik kan me wel vinden in dit spreekwoord. Verandering als enige constante. Want zekerheid over de toekomst krijg je niet, behalve dat veel dingen maar kort hetzelfde zullen zijn.

Dit jaar voegden we een belangrijk extra element toe aan de vergelijking van de verschillende aanbieders van verzuimsystemen: een klanttevredenheidsonderzoek. Want wie kan een systeem nu beter beoordelen dan de gebruiker zelf. Dat was niet eens zo’n gekke gedachte, want het enthousiasme onder gebruikers van de verschillende systemen om mee te doen was behoorlijk groot.

Als kind kreeg ik van mijn ouders af en toe een paar kwartjes toegestopt om iets lekkers uit te kiezen bij de plaatselijke drogist. In de jaren zeventig betekende dit dat ik me mocht laven aan ‘echte’ snoepbakken met hierin snoepklassiekers als zwart-wit staafjes, salmiak lollies, smileys, zoethout en natuurlijk roze klapkauwgom. Ongelofelijk vond ik dat als kind. Hoe moest ik toch kiezen uit zoveel mogelijkheden?

De volgende pagina's geven u een beschrijving van de eerste landelijke survey onder arbodienst-verleners in Nederland. De uitkomsten presenteren we in de vorm van een keuzegids. Hiermee kunt u zich oriënteren op het aanbod in de markt of het gebruiken om uw huidige aanbieder te evalueren.

Uit recent Brits onderzoek blijkt dat maar liefst 10% van de werknemers last van heeft van chronische stress. Als die cijfers ook gelden voor Nederland, dan heb je het al snel over 650.000 werknemers. Deze werknemers hebben volgens dit onderzoek 68% meer kans op ernstige hart en vaatziektes...

Het laatste kwartaal van 2007 bracht ik regelmatig door in het bijzijn van mijn spiegelbeeld. Hoewel dit meer van symbolische aard is, wil ik u best verklappen dat mijn fysieke reactie op dit zelfbeeld varieerde van: “Goh, je kunt er best mee door voor je leeftijd”, tot: “Tjemig, wat een lijk!”

Het is redelijk gesteld met de klantgerichtheid en professionaliteit van Nederlandse arbodiensten. Een kleine voorhoede heeft de zaken goed voor elkaar. Maar er blijft ook een groep duidelijk achter, zo blijkt uit twee onderzoeken in het kader van de verkiezing ‘Arbodienst van het jaar 2008’.

Het jaarthema van ‘In Ziekte en Verzuim’ in 2008 draait om ‘bedrijfsgezondheid 2.0’. In de loop van dit jaar geven gerenommeerde namen uit het vakgebied hun visie op de toekomst van bedrijfsgezondheid. In deze editie: hoe ziet de wereld van bedrijfsgezondheid er uit in 2018?

Ik heb er een. Net als u waarschijnlijk. Vroeger schaamde ik me ervoor, hij zit op een nogal delicate plaats. Dook op de meest vreemde momenten op, juist wanneer ik er liever niet mee geconfronteerd wilde worden.

  De zomer is dit jaar niet geweest. In juli begon de herfst al. Halverwege augustus verschenen de eerste berichten over herfstdepressies, massaal ondersteund door hongerige leveranciers die een nieuwe hype probeerden te creëren rondom liefde en gelukzaligheid. Na het derde persbericht kocht ik gelijk een aanzienlijk mandje Prozacen farmacieaandelen. Ik hoop het beste van mijn eigen aandeel in deze ‘winter of love’.

Nog een paar jaar, dan hoor ik er eindelijk bij. Het schijnt nogal bijzonder te zijn. Het moment dat het leven echt vorm krijgt. De eerste dag van de rest van je leven. Je krijgt een welkomstaart, een bos bloemen en een handige gids met alle dingen die je nog kunt doen. Met veel kortingsbonnen natuurlijk.

Tien. Iedereen heeft wel een associatie bij dit getal. Het cijfer dat je graag wilde halen op school? Wellicht die film met Bo Derek? Of een televisiezender die je (zogenaamd) nooit bekijkt.

Ik was een jaar of negen. Onder de opjuttende kreten van een grote groep kinderen moest ik voor het eerst van mijn leven ‘echt vechten’. Met vuisten, schoppen en als afmaker iets wat leek op een kopstoot. Ik won. Een paar stoere jongens namen me op de schouders en droegen me over het hele schoolplein.

Eind 2006. De nasleep van een ongekend spannende verkiezingsperiode. Nederland toonde de bereidheid ‘en masse’ het roer naar links om te gooien. De slogan ‘menselijker en socialer’ leverde de SP een monsterzege op. Een slogan die rechtstreeks afgeleid lijkt te zijn van de succesvolle FNV campagne uit 2004 tegen het ‘asociale’ beleid van het toenmalige kabinet Balkenende. Gloort er weer hoop voor de vakbonden? En wat is die rol van de vakbond anno 2007?

De WIA bestaat een jaar. De beperkte instroom in deze ‘opvolger’ van de WAO geeft genoeg aanleiding voor een feest. Of is deze wet eerder een farce? Want recent werd bekend dat werkgevers massaal werknemers ontslaan die minder dan 35% arbeidsongeschikt zijn. Een waar schandaal volgens het CNV. Wij wilden wel eens weten hoe vijf prominenten in de markt over de WIA denken.

3 minuten en 37 seconden. Dat is de gemiddelde tijd die u erover doet om deze column te lezen. 3 hele minuten en 37 seconden die ik van uw kostbare tijd in beslag neem. Alleen maar om uit te leggen dat u eter iets anders met die tijd kunt doen. Of niet kunt doen eigenlijk. Dus wees verstandig en stop gewoon met lezen. Geniet met volle teugen van de 3 minuten en 37 milliseconden die nog over zijn.

Zag u het verkiezingsdebat tussen Bos en Balkenende? De één zou strijdbaar zijn, agressief zelfs in zijn debatvoering. De ander een leider die boven de partijen zou staan. Het woord V.O.C. kwam helaas niet meer naar voren, terwijl dit nu juist spannend geweest zou zijn. Want de V.O.C.-mentaliteit die Balkenende bedoelde ging volgens hem om de gezamenlijke inspanning voor een betere toekomst.